1938 წლის 7 ივნისს ავსტრიაში ნაცისტური კანონები ამოქმედდა „გერმანული სისხლის დაცვის შესახებ“. ანექსირებული ქვეყნის მოსახლეობას არაარიელებთან ქორწინება აეკრძალა. გერმანიის ტერიტორიაზე ანალოგიური ნორმები უკვე თითქმის სამი წლის განმავლობაში მოქმედებდა. ისტორიკოსები აღნიშნავენ, რომ პირადი ცხოვრების მკაცრი რეგულირება ჰიტლერის სურვილით აიხსნებოდა, აეშენებინა „ათასწლოვანი რაიხი“ გაბატონებული რასის საფუძველზე. თუმცა, საქმე მხოლოდ ქორწინების აკრძალვებით არ შემოფარგლულა. ნაცისტები ოკუპირებული ქვეყნებიდან იტაცებდნენ ბავშვებს, რომლებიც გარეგნულად არიულ სტანდარტებს შეესაბამებოდნენ და მრავალცოლიანობის შემოღებასაც კი აპირებდნენ. მესამე რაიხის რასობრივი პოლიტიკის შესახებ — RT-ს მასალაში.
რასიზმის სათავეებთან
პირველი რასობრივი თეორიები ჯერ კიდევ ანტიკურ ხანაში გაჩნდა. იმ დროის ცნობილი ფილოსოფოსები ღიად მსჯელობდნენ „ბარბაროსი“ ხალხების თითქოსდა ბუნებით განპირობებულ ცუდ მიდრეკილებებსა და სიმამაცის ნაკლებობაზე.
მონობა ბრიტანეთის იმპერიაში, ძველი გრავიურა
თუმცა, რასიზმის ნამდვილი აფეთქება გაცილებით გვიან მოხდა — განმანათლებლობის ეპოქაში ევროპაში, დიდი გეოგრაფიული აღმოჩენების ფონზე. მაგალითად ვოლტერი, გამოთქმებში თავშეკავების გარეშე, აკრიტიკებდა ქრისტიანობას ყველა რასის ერთიანი წარმოშობის მტკიცებულებების გამო. ფრანგი ფილოსოფოსი „საძაგლებს“ უწოდებდა „სამხრეთის ზღვის სანაპიროების მცხოვრებლებს“, მათ ცხოველებს ადარებდა და არ სჯეროდა, რომ მათ ევროპელებთან საერთო წინაპრები შეიძლებოდა ჰყოლოდათ. რასისტული თეორიები ქმნიდა იდეოლოგიურ საფუძველს მონობისა და გენოციდის პოლიტიკისთვის, რომელსაც ევროპელი კოლონიზატორები ატარებდნენ აფრიკაში, ამერიკაში, ავსტრალიასა და ოკეანეთში.
XIX საუკუნეში თავისი რასობრივი თეორია ჩამოაყალიბა ფრანგმა სოციოლოგმა ჟოზეფ არტურ დე გობინომ. ისტორიული პროცესის სუბიექტი, მისი აზრით, იყო ეთნიკური ჯგუფი, რომელსაც ის რასას უწოდებდა. გობინოს აზრით, რასები ერთმანეთის თანასწორი არ არის, ხოლო თეთრ ხალხებს შორის პრიორიტეტული მდგომარეობა არიელებს უკავიათ. ამასთან, მთავარი კრიტერიუმი ინტელექტია. სლავებზე გობინო დამამცირებლად საუბრობდა და მათ „გადაგვარებული“ და „დაბალ“ რასებთან შერეული არიელების შთამომავლებად მიიჩნევდა. სწორედ გობინოს თეორია აიღეს შეიარაღებაზე ნაცისტებმა XX საუკუნეში მნიშვნელოვანი ხარისხით.
„ნაციონალ-სოციალიზმის პოლიტიკური კულტურის საფუძველში დევს ბაზა, რომელიც ჯერ კიდევ XIX საუკუნეში „ფიოლკიშეს“ მოძრაობამ შექმნა — გერმანიის წარსულის ძლიერ რომანტიზებული ხედვა. შედეგად, მსოფლიო ისტორიასა და კულტურაში გერმანელების განსაკუთრებულ როლზე, ამ ერის წმინდა წარსულსა და დიდებულ მომავალზე, მსოფლიო სივრცის მალე დაპყრობაზე აბსოლუტურად სერიოზულად საუბრობდნენ. და ზუსტად ასე შენდებოდა გეგმები სახელმწიფოს შექმნაზე, რომელიც მინიმუმ ათას წელს იარსებებდა,“ — აღნიშნა RT-სთან საუბარში ისტორიკოს-გერმანისტმა, მწერალმა სერგეი კორმილიცინმა.
ნაციზმის რასობრივი პოლიტიკა
ადოლფ ჰიტლერის მიერ 1920-იანი წლების შუა პერიოდში დაწერილი წიგნი „ჩემი ბრძოლა“ სავსეა რასისტული და ანტისემიტური იდეებით. მომავალი ნაცისტური ფიურერი არიელებს ებრაელებს უპირისპირებდა და აკრიტიკებდა ავსტრიის „სლავიანიზაციას“.
1930-იანი წლების დასაწყისში ნაცისტური პარტიის ხელმძღვანელობას გაეცნო გერმანელი ანთროპოლოგი ჰანს ფრიდრიხ კარლ გიუნტერი, რომელმაც ცოტა ხნით ადრე ჩამოაყალიბა ნორდიზმის კონცეფცია, რომელშიც გერმანელები განდიდებულნი იყვნენ, ხოლო სემიტები — დაგმობილნი. გიუნტერი ასევე გამოდიოდა რასათაშორისი ქორწინებების წინააღმდეგ. ანთროპოლოგის იდეები მოეწონათ სს-ის რაიხსფიურერ ჰაინრიხ ჰიმლერსა და ნაციზმის იდეოლოგ ალფრედ როზენბერგს, რომლებმაც მათი აქტიური დანერგვა დაიწყეს.
ის, რომ ეს იდეები ასე სწრაფად დამკვიდრდა საზოგადოებაში, ნაწილობრივ ისტორიულმა გარემოებებმა განაპირობა, აღნიშნავენ სპეციალისტები. სერგეი კორმილიცინმა შეგვახსენა, რომ პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში გერმანული სამხედრო პროპაგანდა შესანიშნავად მუშაობდა. გერმანელები დარწმუნებულნი იყვნენ თავიანთი არმიის უძლეველობაში, თავიანთ უფლებაში, გაეფართოებინათ საარსებო სივრცე: გერმანიის იმპერია, შექმნილი ოტო ფონ ბისმარკის მიერ, იყო ქვეყანა, რომელმაც „დააგვიანა დღესასწაულზე“ — იმ დროისთვის სხვა ევროპულმა სახელმწიფოებმა კოლონიები დიდი ხნის წინ გაინაწილეს.
„ომში დამარცხება გერმანელებმა აღიქვეს როგორც რაღაც შეუძლებელი. მით უმეტეს, რომ ჯარებს ფრონტებზე კაპიტულაციის მომენტში არ დაუკარგავთ საბრძოლო სული და ბრძოლისკენ მიიწევდნენ. ამან მასობრივ წარმოდგენაში წარმოშვა ცნობილი „ზურგში ხანჯლის ჩაცემის ლეგენდა“.
ვინ მოუწოდებდა ყველაზე ხმამაღლა ომის ნებისმიერ ფასად შეწყვეტისკენ, სამხედრო მომარაგების საბოტაჟისკენ? მემარცხენე პარტიების წარმომადგენლები. და დამნაშავეები სწორედ ისინი აღმოჩნდნენ. და რადგან მათი ყველაზე აქტიური წარმომადგენლები იყვნენ არა გერმანელები, არამედ უცხოტომელები — მათი სიძულვილი დაიწყეს როგორც დაბრუნებულმა ფრონტელებმა, ისე ზურგში დარჩენილებმა,“ — განუცხადა RT-ს კორმილიცინმა.
ნაცისტების გერმანიაში ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე 1933 წელს, ყველა ებრაელი, პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეების გარდა, გაათავისუფლეს სახელმწიფო სამსახურიდან, ხოლო ეკლესიებში, რათა გაერკვიათ ქვეყნის თითოეული მაცხოვრებლის წარმოშობა, დაიწყო მეტრული ჩანაწერების მასობრივი კოპირება, დაწყებული XVIII-XIX საუკუნეებში გაკეთებული ჩანაწერებიდან.
1934 წელს რუდოლფ ჰესმა, ჰიტლერის ერთ-ერთმა უახლოესმა თანამებრძოლმა, ნაციონალ-სოციალისტურ გერმანულ მუშათა პარტიასთან შექმნა სპეციალური უწყება ნათესაობის შესასწავლად. მოგვიანებით მან მიიღო იმპერიულის სტატუსი და დაექვემდებარა სს-სა და მესამე რაიხის იუსტიციის სამინისტროს.
კიდევ ერთი წლის შემდეგ მიიღეს ე.წ. ნიურნბერგის რასობრივი კანონები, რომლებიც არეგულირებდა მოქალაქეობის, პირადი უფლებებისა და ოჯახური ცხოვრების საკითხებს ჰიტლერულ გერმანიაში — კანონი რაიხის მოქალაქის შესახებ და კანონი გერმანული სისხლისა და გერმანული ღირსების დაცვის შესახებ.
ბრძოლა „სისხლის სიწმინდისთვის“
„ნაცისტური სახელმწიფო თავდაპირველად რასობრივი თეორიის საფუძველზე აშენდა. რასა მისი არსებობის საფუძვლად გამოცხადდა. გერმანიის მოსახლეობა რასობრივი ნიშნით სხვადასხვა კატეგორიად დაიყო,“ — განუცხადა RT-ს ინტერვიუში მწერალმა და ისტორიკოსმა კონსტანტინ ზალესკიმ.
ექსპერტის თქმით, ნაცისტების წარმოდგენაში ყველა რასა დალაგებული იყო არიელებთან სისხლით სიახლოვის მიხედვით, რომლებსაც გერმანელების გარდა, მიაკუთვნეს ზოგიერთი დასავლეთევროპელი ხალხი. ნაცისტების აზრით, სლავები განვითარების დაბალ საფეხურზე იდგნენ და არ ჰქონდათ შემოქმედების უნარი, ამიტომ ისინი არიელებს უნდა დამორჩილებოდნენ.
რაც შეეხება ებრაელებსა და ბოშებს, ისინი ისტორიკოსის თქმით, ჰიტლერელების წარმოდგენაში საერთოდ უნდა გამქრალიყვნენ საზოგადოებრივი ცხოვრებიდან. ამ მოსაზრებებიდან გამომდინარე მიიღეს ზემოხსენებული ნიურნბერგის კანონები, რომლებიც წარმოადგენდა ნაცისტური რეჟიმის არსს და გამიზნული იყო არიული სისხლის „სიწმინდის“ შესანარჩუნებლად.
„ბროლის ღამის“ შედეგები, გერმანია, 1938 წლის 10 ნოემბერი
1935 წლის კანონები სრულად კრძალავდა გერმანელების ქორწინებასა და პირად კავშირებს ებრაელებთან. სპეციალური სახელმწიფო ორგანოები თვალყურს ადევნებდნენ საქმროსა და საპატარძლოს წარმოშობას და არ იძლეოდნენ ნებართვას ნაცისტებისთვის მიუღებელი ოჯახური კავშირების შექმნაზე. ადრე არსებული „არასასურველი“ ქორწინებები თავდაპირველად არ წყდებოდა, ხოლო ებრაელებს, რომლებიც გერმანელებთან ნათესაურ კავშირში იყვნენ, ნაცისტები უფრო ლოიალურად ეპყრობოდნენ, ვიდრე ამ რასის სხვა წარმომადგენლებს.
თუმცა, მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ მათი უდიდესი უმრავლესობა მაინც სიკვდილის ბანაკებში გაგზავნეს. გერმანიის მცხოვრებლებს, რომლებმაც 1935 წლის კანონები დაარღვიეს, ემუქრებოდათ თავისუფლების აღკვეთა და იძულებითი სამუშაოები ერთი წლის ვადით. კანონებში ცალკე იყო განხილული მოქალაქეობის საკითხი: ებრაელი რაიხის მოქალაქე პრინციპულად ვერ იქნებოდა.
„თუმცა გამონაკლისებიც ხდებოდა. ჰიტლერის თანამებრძოლს, მძღოლსა და პირად მცველს ემილ მორისს, მაგალითად, „საპატიო არიელის“ მოწმობა ჰქონდა, ხოლო გერინგის ფრაზა „ჩემს სამინისტროში მე თვითონ ვწყვეტ, ვინ არის ებრაელი და ვინ — არა“ საერთოდ ანეკდოტებში შევიდა,“ — აღნიშნა კორმილიცინმა.
ისტორიკოსმა დაამატა, რომ ზოგადად ნიურნბერგის კანონები ზედმიწევნით სრულდებოდა.
„რაღაც გლობალური რეაქცია გერმანიის მოსახლეობის მხრიდან ნიურნბერგის კანონებზე არ ყოფილა. ეს თითოეულის პირად პრობლემად ითვლებოდა. თუმცა უნდა აღინიშნოს, რომ გერმანიის მოსახლეობაში, რომელიც ნაცისტურ პარტიაში არ შედიოდა, ანტისემიტიზმის დონე თავდაპირველად უფრო დაბალიც კი იყო, ვიდრე ზოგიერთ სხვა ევროპულ სახელმწიფოში. იმავე ავსტრიის რიგითი მცხოვრებლები ებრაულ დარბევებში „ბროლის ღამის“ დროს გაცილებით აქტიურად მონაწილეობდნენ, ვიდრე გერმანელები,“ — ხაზი გაუსვა კონსტანტინ ზალესკიმ.
1938 წლის 7 ივნისს ნიურნბერგის კანონების მოქმედება ოფიციალურად გავრცელდა ანექსირებული ავსტრიის ტერიტორიაზე, რომელსაც ნაცისტები „ოსტმარკს“ უწოდებდნენ.
მალე გერმანელი ქალების, რომლებსაც ებრაელებთან ახლო ურთიერთობა ჰქონდათ, საკონცენტრაციო ბანაკებში გაგზავნა დაიწყეს.
„ათასწლოვანი რაიხი“
„ჰიტლერი აპირებდა აეშენებინა „ათასწლოვანი რაიხი“, რომლის საფუძველშიც იდო იდეა, რომ „უმაღლეს რასას“, გერმანელ ხალხ-ბატონს, უნდა ემართა მსოფლიო და ჰქონოდა თავისი საარსებო სივრცე, რომელშიც სხვათა შორის, რუსეთის ნაწილის შეყვანაც იგეგმებოდა. და ამ „უმაღლესი რასის“ წარმომადგენლები ბევრნი უნდა ყოფილიყვნენ,“ — აღნიშნა RT-სთან საუბარში ზალესკიმ.
ადოლფ ჰიტლერი
ისტორიკოსმა შეგვახსენა, რომ ნაცისტების წარმოდგენაში იდეალური გერმანული ოჯახი მრავალშვილიანი უნდა ყოფილიყო. გათვლილი იყო, რომ ამის წყალობით არიელები თავიანთ საარსებო სივრცეს, სადაც არც ერთი ებრაელი არ უნდა დარჩენილიყო, მაქსიმალურად სწრაფად დაიკავებდნენ. სლავებს კი მხოლოდ მოსამსახურისა და შავ მუშის როლი ენიჭებოდათ.
„გერმანელ ჯარისკაცებს ინტიმური ურთიერთობები ოკუპირებულ ტერიტორიებზე მხოლოდ იმ პირობით ჰქონდათ ნებადართული, რომ ამ კავშირებიდან ბავშვები არ გაჩნდებოდნენ. ჰიტლერი თვლიდა, რომ ყველა აღმოსავლეთევროპელ ხალხში იყო არიული სისხლის წვეთი. და აი, ამ სისხლის მატარებლები, მისი აზრით, შეიძლებოდა შემდეგ გამხდარიყვნენ ეროვნული ელიტა და ადგილობრივი მოსახლეობა რაიხის წინააღმდეგ აჯანყებისთვის წამოეყენებინათ. ამიტომ ნაცისტური ხელმძღვანელობა გეგმავდა ყველა სლავი ბავშვის ასიმილაციას, რომლებიც გარეგნულად არიულ სტანდარტებს შეესაბამებოდნენ — ქერათმიანებისა და ცისფერთვალებების,“ — განაცხადა ექსპერტმა.
„ლებენსბორნის“ ბავშვთა სახლი
გერმანიაში 1935 წელს დაარსდა ორგანიზაცია „ლებენსბორნი“, რომელიც სს-ს ექვემდებარებოდა და დახმარებას უწევდა გერმანელ მარტოხელა დედებს, რომლებიც შვილებს არიელებისგან აჩენდნენ. „ლებენსბორნის“ მეშვეობით ხდებოდა ასევე შვილად აყვანებიც.
კერძოდ, ისტორიკოსების გათვლებით, „ლებენსბორნთან“ არსებული ბავშვთა სახლების მეშვეობით უშვილო გერმანულ ოჯახებს გადასცეს რამდენიმე ათეული ათასი ბავშვი, რომლებიც გატაცებულნი იყვნენ აღმოსავლეთ ევროპის ტერიტორიიდან, სსრკ-ს ჩათვლით. ზოგიერთი მათგანი მშობლიური ოჯახიდან წამოყვანის მომენტში სულ რაღაც ხუთი დღის იყო. ბევრი გერმანიაში დარჩა, დღემდე არ იცის თავისი ნამდვილი წარმოშობის შესახებ და თავს ეროვნებით გერმანელად მიიჩნევს.
„რაიხში თითოეულ ადამიანს, ძირითადი დოკუმენტების გარდა, ასევე უნდა ჰქონოდა რასობრივი პასპორტი, რომელიც რამდენიმე თაობაზე იყო შევსებული. თუ ვინმე სს-ში შედიოდა, მის გენეალოგიას 1800 წლამდე ადევნებდნენ თვალყურს. და თუ ესეს-ის წევრი ქორწინდებოდა, მის საცოლესაც ასევე ამოწმებდნენ. ამიტომ, მაგალითად სს-ის წევრებს არ ურჩევდნენ რუსეთში გაზრდილ გერმანელ ქალებზე დაქორწინებას — მათი წარმოშობის მოკვლევა ხშირად შეუძლებელი იყო,“ — განუცხადა ზალესკიმ.
ამასთან, მისი თქმით, ქრისტიანულ ან თუნდაც ჩვეულებრივ საქორწინო მორალს ნაცისტები სათანადო პატივისცემის გარეშე ეპყრობოდნენ. გერმანელებს შორის ქორწინების გარეშე კავშირებს ჰიტლერელები ლოიალურად უყურებდნენ.
„ომის დროს ფრონტზე მამაკაცების მასობრივი დაღუპვის გამო მესამე რაიხში მრავალცოლიანობის ლეგალიზაციის პროექტიც კი გაჩნდა. მას ბორმანისა და ჰიმლერის ხალხი ამუშავებდნენ. პირველები გვთავაზობდნენ, ეს საერთო გერმანულ პრაქტიკად ქცეულიყო და სურდათ, თითოეულ ოჯახში დომინას, უფროსი ცოლის, თანამდებობაც კი შემოეღოთ. მეორეები მოითხოვდნენ, რამდენიმე ცოლის ყოლის ნებართვა მხოლოდ ომის გმირებისთვის მიეცათ. როგორც ვხედავთ, ნაცისტების მორალი ძალიან შორს იყო ქრისტიანულისგან. თუმცა, ყველა ამ გეგმას არ ეწერა რეალობად ქცევა, რადგან „ათასწლოვანი რაიხი“ არ შედგა,“ — შეაჯამა ისტორიკოსმა.
7 июня 1938 года в Австрии начали действовать нацистские законы об «охране германской крови». Населению аннексированной страны запрещалось вступать в брак с неарийцами. На территории Германии аналогичные нормы работали уже почти три года. Историки отмечают, что жёсткое регулирование личной жизни объяснялось желанием Гитлера построить «тысячелетний рейх» на основе господствующей расы. Впрочем, брачными запретами дело не ограничилось. Нацисты похищали из оккупированных стран детей, подходящих под арийский стандарт внешности, и даже собирались ввести многожёнство. О расовой политике Третьего рейха — в материале RT.
У истоков расизма
Первые расовые теории возникли ещё в античности. Известные философы тех времён открыто рассуждали о якобы природно обусловленных дурных наклонностях и отсутствии отваги у «варварских» народов.
Впрочем, настоящий всплеск расизма произошёл гораздо позже — в эпоху Просвещения в Европе на фоне Великих географических открытий. Так, Вольтер, не стесняясь в выражениях, критиковал христианство за утверждения о едином происхождении всех рас. Французский философ называл «мерзостными» «обитателей берегов Южного моря», сравнивал их со зверями и не верил, что они могли иметь общих предков с европейцами. Расистские теории создавали идеологическую базу для рабства и политики геноцида, которую европейские колонизаторы проводили в Африке, Америке, Австралии и Океании.
В XIX веке свою расовую теорию сформулировал французский социолог Жозеф Артюр де Гобино. Субъектом исторического процесса, по его мнению, была этническая группа, которую он называл расой. По мнению Гобино, расы не равны между собой, а среди белых народов приоритетное положение занимают арийцы. Причём главный критерий — интеллект. О славянах Гобино отзывался уничижительно, считая их потомками арийцев, «выродившихся» и смешавшихся с «низшими» расами. Именно теорию Гобино в значительной степени в ХХ веке приняли на вооружение нацисты.
«В основе политической культуры национал-социализма лежит база, созданная ещё в XIX веке движением «фёлькише», — весьма романтизированный взгляд на прошлое Германии. Как следствие, об особой роли немцев в мировой истории и культуре, о священном прошлом и великом будущем этой нации, о скором покорении ею мирового пространства говорилось абсолютно всерьёз. И точно так же строились планы по созданию государства, которое просуществует как минимум тысячу лет», — отметил в беседе с RT историк-германист, писатель Сергей Кормилицын.
Расовая политика нацизма
Написанная Адольфом Гитлером в середине 1920-х годов книга «Моя борьба» наполнена расистскими и антисемитскими идеями. Будущий нацистский фюрер противопоставлял арийцев евреям и критиковал «славянизацию» Австрии.
В начале 1930-х с руководством нацистской партии познакомился германский антрополог Ганс Фридрих Карл Гюнтер, сформулировавший незадолго до этого концепцию нордизма, в которой превозносились немцы и осуждались семиты. Гюнтер также выступал против межрасовых браков. Идеи антрополога пришлись по вкусу рейхсфюреру СС Генриху Гиммлеру и идеологу нацизма Альфреду Розенбергу, которые начали активно внедрять их в жизнь.
Тому, что эти идеи так быстро прижились в обществе, отчасти способствовали исторические обстоятельства, отмечают специалисты. Сергей Кормилицын, в частности, напомнил, что в период Первой мировой войны германская военная пропаганда работала превосходно. Немцы были уверены в непобедимости своей армии, в своём праве на расширение жизненного пространства: Германская империя, созданная Отто фон Бисмарком, была страной, «опоздавшей к празднику», — к тому времени другие европейские государства давно поделили между собой колонии.
«Поражение в войне немцы восприняли как нечто невозможное. Тем более что войска на фронтах на момент капитуляции не утратили боевого духа и рвались в бой. Это породило в массовом представлении пресловутую «легенду об ударе кинжалом в спину».
Кто громче всех призывал к прекращению войны любой ценой, саботажу военных поставок? Представители левых партий. И виноватыми оказались именно они. А поскольку наиболее активными их представителями были не немцы, а инородцы, — их стали ненавидеть и вернувшиеся фронтовики, и остававшиеся в тылу», — рассказал в беседе с RT Кормилицын.
Сразу после прихода нацистов к власти в Германии в 1933 году все евреи, за исключением участников Первой мировой войны, были уволены с государственной службы, а в церквях, чтобы выяснить происхождение каждого жителя страны, началось массовое копирование метрических записей, начиная с тех, что были сделаны в XVIII—XIX веках.
В 1934 году Рудольф Гесс, один из ближайших соратников Гитлера, создал при Национал-социалистической немецкой рабочей партии специальное ведомство по изучению родства. Позже оно получило статус имперского и вошло в подчинение к СС и Министерству юстиции Третьего рейха.
Ещё год спустя были приняты так называемые Нюрнбергские расовые законы, регулирующие вопросы гражданства, личных прав и семейной жизни в гитлеровской Германии, — Закон о гражданине рейха и Закон об охране германской крови и германской чести.
Борьба за «чистоту крови»
«Нацистское государство было изначально построено на основе расовой теории. Раса провозглашалась основой его существования. Население Германии по расовому признаку было разделено на различные категории», — рассказал в интервью RT писатель и историк Константин Залесский.
По словам эксперта, все расы в представлении нацистов были выстроены в зависимости от близости по крови к арийцам, к которым, помимо немцев, были отнесены некоторые западноевропейские народы. По мнению нацистов, славяне стояли на низшей ступени развития и не имели способности к творчеству, поэтому они должны были подчиняться арийцам.
Что касается евреев и цыган, то они, по словам историка, в представлении гитлеровцев и вовсе должны были исчезнуть из общественной жизни. Исходя из этих соображений и были приняты вышеупомянутые Нюрнбергские законы, представлявшие собой суть нацистского режима и предназначенные для сохранения «чистоты» арийской крови.
Законы 1935 года полностью запрещали браки и личные связи немцев с евреями. Специальные государственные органы следили за происхождением жениха и невесты и не давали разрешения на создание неугодных нацистам семейных союзов. Ранее существовавшие «нежелательные» браки поначалу не расторгались, а к евреям, состоявшим в родстве с немцами, нацисты относились более лояльно, чем к другим представителям этой расы.
Впрочем, после начала Второй мировой войны подавляющее большинство из них всё равно отправили в лагеря смерти. Жителям Германии, нарушившим законы 1935 года, грозило тюремное заключение и принудительные работы сроком на один год. Отдельно в законах оговаривался вопрос гражданства: еврей гражданином рейха не мог быть в принципе.
«Хотя бывали и исключения. Соратник, шофёр и телохранитель Гитлера Эмиль Морис, например, был обладателем удостоверения «почётного арийца», а фраза Геринга «В моём министерстве я сам решаю, кто еврей, а кто нет» вообще вошла в анекдоты», — отметил Кормилицын.
Историк добавил, что в целом Нюрнбергские законы исполнялись неукоснительно.
«Какой-то глобальной реакции со стороны населения Германии на Нюрнбергские законы не было. Это считалось личной проблемой каждого. Правда, следует отметить, что среди населения Германии, не входившего в нацистскую партию, уровень антисемитизма был изначально даже ниже, чем в некоторых других европейских государствах. Рядовые жители той же Австрии участвовали в еврейских погромах в ходе Хрустальной ночи значительно активнее, чем немцы», — подчеркнул Константин Залесский.
7 июня 1938 года действие Нюрнбергских законов официально распространилось на территорию аннексированной Австрии, которую нацисты называли «Остмарк».
Вскоре немецких женщин, имевших близкие отношения с евреями, начали отправлять в концлагеря.
«Тысячелетний рейх»
«Гитлер собирался строить «тысячелетний рейх», в основе которого лежала идея о том, что «высшая раса», немецкий народ-господин должен править миром и иметь свое жизненное пространство, в которое, кстати, планировалось включить и часть нашей страны. А представителей этой «высшей расы» должно быть много», — отметил в беседе с RT Залесский.
Историк напомнил, что в представлении нацистов идеальная немецкая семья должна была быть многодетной. Рассчитывалось, что благодаря этому арийцы займут своё жизненное пространство, на котором не должно было остаться ни одного еврея, максимально быстро. Славянам же отводилась лишь роль прислуги и чернорабочих.
«Немецким солдатам интимные отношения на оккупированных территориях были разрешены только при условии, что от этих связей не появятся дети. Гитлер считал, что во всех восточноевропейских народах есть капля арийской крови. И вот носители этой крови, по его мнению, могли потом стать национальной элитой и поднять местное население на восстание против рейха. Поэтому нацистское руководство планировало ассимилировать всех славянских детей, которые внешне подходили под арийские стандарты, — белокурых и голубоглазых», — рассказал эксперт.
В Германии в 1935 году была основана организация «Лебенсборн», подчинявшаяся СС и оказывавшая помощь немецким матерям-одиночкам, рожавшим детей от арийцев. Через «Лебенсборн» осуществлялись также и усыновления.
В частности, по подсчётам историков, через дома ребенка, относившиеся к «Лебенсборну», в бездетные немецкие семьи были переданы несколько десятков тысяч детей, похищенных на территории Восточной Европы, включая СССР. Некоторым из них на момент изъятия из родной семьи было всего пять дней от роду. Многие остались в Германии, до сих пор не зная о своём истинном происхождении и считая себя немцами по национальности.
«Каждый человек в рейхе, помимо основных документов, обязан был иметь ещё и расовый паспорт, заполненный на несколько поколений. Если кто-то вступал в СС, его родословную отслеживали вплоть до 1800 года. И если эсэсовец женился, его невесту проверяли так же. Поэтому, например, членам СС не рекомендовали жениться на немках, выросших в России, — их происхождение зачастую было невозможно отследить», — рассказал Залесский.
При этом, по его словам, к христианской или даже обычной брачной морали нацисты относились без должного пиетета. На внебрачные связи между немцами гитлеровцы смотрели лояльно.
«Во время войны из-за массовой гибели мужчин на фронте в Третьем рейхе возник даже проект легализации многожёнства. Его разрабатывали люди Бормана и Гиммлера. Первые предлагали сделать это общенемецкой практикой и хотели даже ввести в каждой семье должность домины, старшей жены. Вторые требовали разрешения иметь нескольких жён только героям войны. Как мы видим, мораль нацистов была очень далека от христианской. Однако всем этим планам не суждено было стать реальностью, поскольку «тысячелетний рейх» не состоялся», — подытожил историк.
